Στη Ριτσώνα η τελετή αποχαιρετισμού του Μεσολογγίτη ποιητή – «Τώρα που σιώπησες, ποιητή, ήρθε ο καιρός ν’ ακούσουμε τη φωνή σου»

Με λόγια βαθιάς συγκίνησης και αγάπης αποχαιρέτησαν την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026 συγγενείς και φίλοι τον Μεσολογγίτη ποιητή, Νίκο Αντωνάτο, κατά την τελετή αποχαιρετισμού και αποτέφρωσής του στη Ριτσώνα.

Η τέφρα του εκλιπόντος πρόκειται να μεταφερθεί στη γενέτειρά του, το αγαπημένο του Μεσολόγγι, όπου θα τοποθετηθεί σε οικογενειακό τάφο.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε το αποχαιρετιστήριο κείμενο του Συμεών Σταμπουλού, φίλου του Νίκου Αντωνάτου, με τον οποίο τον συνέδεαν δεσμοί προσωπικής εκτίμησης και κοινής αγάπης για την ποίηση.

Ο Συμεών Σταμπουλός είχε γνωρίσει από κοντά το Μεσολόγγι μέσα από την ξενάγηση του ίδιου του ποιητή, μια εμπειρία που αποτυπώνεται και στις αναφορές του στην ιδιαίτερη σχέση του Νίκου Αντωνάτου με τη γενέτειρά του.

Καθώς δεν κατέστη δυνατό να παραστεί στην τελετή, απέστειλε το κείμενό του στον Ζαχαρία, φίλο του εκλιπόντος, προκειμένου να ακουστεί κατά τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Το σημείωμα διαβάστηκε τελικά από συγγενικό πρόσωπο του Νίκου Αντωνάτου.

Πρόκειται για έναν βαθιά προσωπικό αποχαιρετισμό, που αναδεικνύει την ανθρώπινη υπόσταση, τη σεμνότητα, την αφοσίωση στην οικογένεια και τους φίλους, αλλά και την ποιητική παρακαταθήκη του εκλιπόντος.

Ο αποχαιρετισμός του Συμεών Σταμπουλού

Στη σιωπή του ποιητή
Μπορεί ν᾿ αναπαυθεί
Η πραγματικότητα

Νίκος Αντωνάτος

Τώρα που σιώπησες, ποιητή, ήρθε ο καιρός ν᾿ ακούσουμε τη φωνή σου. Είναι η μοίρα των ωραίων ανθρώπων, να περιμένουμε, όσοι μένουμε ακόμη στο σαρκίο μας, την αναχώρησή τους, να νοσταλγούμε αυτό που δεν φροντίσαμε, οι περισσότεροι, να γνωρίσουμε.

Μέσα στη λύπη μου, την άφατη λύπη που δεν θα την μετριάσει ο χρόνος, αντίθετα θα μεγαλώνει την οδύνη για την απουσία σου, νοιώθω υπερήφανος που με τίμησες με τη φιλία σου, με την εμπιστοσύνη σου. Μέσα στις απλές χειρονομίες σου, στον φιλόξενο χώρο της καρδιάς σου βρίσκεται η μεγαλοσύνη σου. Σαν το «αλωνάκι», το ανυπόταχτο Μεσολογγάκι σου, όπου χώρεσαν οι Μεγάλες Ουσίες, ακέραιο το νόημα της ζωής, έκλεισες κι εσύ μέσα σου μιαν αγάπη θεόρατη για τους δικούς σου ανθρώπους, τη σεπτή σου οικογένεια, και για τους ζεστούς συνομιλητές σου (υποθέτω ότι δεν ήταν πολλοί) στον ασύνορο χώρο της ποίησης. Την τίμησες, αφιερώθηκες σ᾿ αυτήν, όπως αφιερώθηκες στη σύντροφο της ζωής σου, στα παιδιά και στα εγγόνια σου, όπως τίμησες τους φίλους σου.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες σου από τα χρόνια της «Θητείας». Στρατιώτης όμορφος, ψηλός, «ωραίος σαν Έλληνας». Έτσι σε βλέπω και τώρα. Φεύγεις και μας αφήνεις κάτι σπάνιο, τη μορφή σου. Και μέσα εκεί την ποίησή σου.

Έξω απ᾿ τον χρόνο, άχρονος πλέον, άφθαρτος, φεύγεις αγαπημένε φίλε Νίκο. Εμείς θα φροντίσουμε ν᾿ ακουστεί το σπάνιο έργο που μας άφησες. Λέξεις ζεστές, για όσους μπορούμε ακόμη ν᾿ ακούμε τους «ανάκουστους κελαηδισμούς, τους λιγοθυμισμένους». Κάτι σαν κι αυτό από τα λόγια που μας δώρισες κι εμείς δεν βρίσκουμε ένα σωστό αντίδωρο να σου δώσουμε (από τον Αγρό κεραμέως):

Κι ἀναχωρεῖς χωρὶς νὰ φεύγεις
Μὲ ἕναν τρόπο ὀπτικό
Ὅπως ὅταν ἀράζει ἀργὰ
Τὸ διπλανό σου πλοῖο
Θαρρεῖς σαλπάρει τὸ ἄλλο
Ποὺ μέσα εἶσαι ἐσύ

Ξένος
Ταξιδευτὴς
Ἢ καὶ ταξιδεμένος σ’ ἕνα
Ἑτοιμόρροπο λευκὸ νοσοκομεῖο
Ὅπου οἱ φωνὲς ποὺ σώπασαν
Μιμοῦνται μουσικὲς περαστικὲς ὠδείων

Ο αποχαιρετισμός του Συμεών Σταμπουλού δεν αποτελεί μόνο μια προσωπική μαρτυρία φιλίας. Είναι ταυτόχρονα μια υπενθύμιση της ανάγκης να αναδειχθεί και να διατηρηθεί ζωντανό το ποιητικό έργο του Νίκου Αντωνάτου.

Για το Μεσολόγγι, την πόλη που ο ποιητής αγάπησε και κράτησε βαθιά μέσα του, η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ανθρώπινης διαδρομής, όχι όμως και της πνευματικής του παρουσίας.

Γιατί, όπως ο ίδιος έγραψε, «Κι ἀναχωρεῖς χωρὶς νὰ φεύγεις».