Στην εποχή της αοριστολογίας και της σύγχυσης μια απώλεια, πέρα από τη λύπη που αυτονόητα προκαλεί, δίνει την αφορμή για μια συζήτηση με νόημα.
Η απώλεια του αγαπημένου φίλου και σημαντικού προσώπου της κοινωνίας της πόλης μας Νίκου Λυκούδη είναι μια τέτοια περίπτωση.
Είναι μια τέτοια περίπτωση γιατί μας προκαλεί να σκεφτούμε και να συζητήσουμε πόσο κομβικής σημασίας για το κοινωνικό σύνολο είναι η παρουσία τέτοιων προσώπων γύρω μας. Ο Νίκος ήταν ένας αριστοκράτης στους τρόπους και τη συμπεριφορά.
Ήταν ένας βαθιά ευγενής άνθρωπος που μπορούσε χωρίς κανένα κίνδυνο παρεξήγησης να συναναστραφεί τους πάντες από τον πιο φτωχό έως το πιο πλούσιο. Είχε την ικανότητα, χωρίς καμία προσποίηση, να κερδίζει το σεβασμό τους παρόλο που όταν χρειαζόταν ο λόγος του ήταν διεισδυτικός και καίριος σε βαθμό παρεξήγησης.
Εκείνο όμως που με μεγαλύτερη ακρίβεια προσδιορίζει την προσωπικότητά του ήταν η αρχοντιά του. Η αρχοντιά που χαρακτηρίζει τους δοτικούς ανθρώπους.
Οι ασθενείς του Νίκου δεν ήταν ένα σύνολο ανθρώπων που περίμενε στην ουρά για να συναντήσει το γιατρό πληρώνοντας το ανάλογο αντίτιμο.
Ήταν οι Μεσολογγίτες και όχι μόνο που με αγωνία πήγαιναν για χρόνια να τον συναντήσουν στο Γενικό Νοσοκομείο Μεσολογγίου.
Ήταν οι άνθρωποι της αγοράς που τον πλησίαζαν χωρίς κανένα δισταγμό, αφού αυτός τους είχε δώσει αυτό το δικαίωμα, προκειμένου να πάρουν μια σίγουρη συμβουλή που πολύ σύντομα αποδεικνυόταν ευεργετική για το πρόβλημά τους.
Ήταν το αίσθημα ασφάλειας που μετέδιδε στους γύρω του. Οι άνθρωποι που γνώριζαν τον Νίκο ένιωθαν ότι, ανά πάσα ώρα και στιγμή ακόμα και στα χρόνια που είχε συνταξιοδοτηθεί, μπορούσαν να τον πάρουν τηλέφωνο για να τον συμβουλευθούν.
Με αυτή την έννοια η σιγουριά της επαφής με το γιατρό δεν δρούσε ως βάλσαμο μόνο για το σώμα αλλά και για την ψυχή των συμπολιτών μας.
Έτσι ο Νίκος ήταν ένα καταφύγιο για όποιον τον είχε ανάγκη αλλά προπαντός για τους πιο ανήμπορους που με ταπεινότητα και σεβασμό τον αποχαιρέτησαν στην εξόδιο ακολουθία.
Σύμφωνα με τον Ίρβιν Γιάλομ όταν φεύγει από τη ζωή η μεγαλύτερη κληρονομιά του είναι ο απόηχος της παρουσίας του.
Η αύρα της θετικής παρουσίας του Νίκου θα συντροφεύει τις συζητήσεις μας από εδώ και εμπρός.
Καλό ταξίδι φίλε Νίκο
Ένας φίλος σου
