Ένα κείμενο που έχει γνωρίσει μεγάλη διάδοση στο διαδίκτυο θέτει στο επίκεντρο τη συναισθηματική υγεία των παιδιών, τον ρόλο των γονέων, τα όρια, την τεχνολογία και την ανάγκη επιστροφής σε βασικές καθημερινές συνήθειες.

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα «κοσμήματά» μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική.

Τα τελευταία χρόνια, ερευνητές έχουν παρουσιάσει ιδιαίτερα ανησυχητικά στοιχεία σχετικά με την αύξηση των προβλημάτων ψυχικής υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία.

Οι στατιστικές που παρατίθενται στο άρθρο

  • 1 στα 5 παιδιά αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας.
  • Αναφέρεται αύξηση 43% στη ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας).
  • Αναφέρεται αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη.
  • Αναφέρεται αύξηση 200% στις αυτοκτονίες παιδιών ηλικίας 10 έως 14 ετών.

Τι συμβαίνει και τι κάνουμε λάθος;

Σύμφωνα με το κείμενο, τα σημερινά παιδιά βρίσκονται συχνά σε κατάσταση υπερδιέγερσης και έχουν πληθώρα υλικών αγαθών, την ίδια στιγμή όμως που μπορεί να στερούνται βασικά στοιχεία μιας υγιούς παιδικής ηλικίας, όπως:

  • συναισθηματικά διαθέσιμους γονείς,
  • ξεκάθαρα όρια,
  • υπευθυνότητα,
  • ισορροπημένη διατροφή και επαρκή ύπνο,
  • σωματική δραστηριότητα και επαφή με την ύπαιθρο,
  • δημιουργικό παιχνίδι και κοινωνική αλληλεπίδραση,
  • ευκαιρίες για ελεύθερο, μη καθοδηγούμενο παιχνίδι,
  • ακόμη και χρόνο για να… βαρεθούν.

Τι έχει αλλάξει στην καθημερινότητα των παιδιών

Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά έρχονται όλο και περισσότερο αντιμέτωπα με:

  • γονείς των οποίων η προσοχή αποσπάται από την ψηφιακή τεχνολογία,
  • υπερβολικά επιεικείς ή επιτρεπτικούς γονείς, με αποτέλεσμα πολλές φορές τα ίδια τα παιδιά να καθορίζουν τους κανόνες,
  • την αίσθηση ότι δικαιούνται τα πάντα χωρίς να χρειάζεται να προσπαθήσουν ή να αναλάβουν ευθύνη,
  • ανεπαρκή ύπνο και μη ισορροπημένη διατροφή,
  • καθιστικό τρόπο ζωής,
  • αδιάκοπη διέγερση, «τεχνολογικές νταντάδες» και άμεση επιβράβευση,
  • απουσία στιγμών ηρεμίας και «πλήξης».

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Αν θέλουμε τα παιδιά μας να εξελιχθούν σε ευτυχισμένους και υγιείς ανθρώπους, το άρθρο προτείνει μια επιστροφή στα βασικά.

Μεταξύ άλλων, συστήνει:

  • Βάλτε ξεκάθαρα όρια. Θυμηθείτε ότι οι γονείς είναι εκείνοι που έχουν την ευθύνη. Τα παιδιά αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια όταν γνωρίζουν ότι υπάρχουν σταθεροί κανόνες.
  • Προσφέρετε έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής, βασισμένο σε όσα τα παιδιά χρειάζονται και όχι αποκλειστικά σε όσα θέλουν. Μη φοβάστε να πείτε «όχι».
  • Προσφέρετε θρεπτική τροφή και περιορίστε το πρόχειρο φαγητό.
  • Περάστε καθημερινά χρόνο στον καθαρό αέρα με δραστηριότητες όπως ποδήλατο, περπάτημα, ψάρεμα ή παρατήρηση της φύσης.
  • Καθιερώστε ένα καθημερινό οικογενειακό γεύμα χωρίς κινητά τηλέφωνα και άλλες ψηφιακές συσκευές.
  • Παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια με όλη την οικογένεια. Με τα μικρότερα παιδιά, ακολουθήστε τα ενδιαφέροντά τους και αφήστε τα να καθοδηγήσουν το παιχνίδι.
  • Εμπλέξτε τα παιδιά στις δουλειές του σπιτιού ανάλογα με την ηλικία τους: να διπλώνουν ρούχα, να τακτοποιούν τα παιχνίδια τους, να στρώνουν το τραπέζι ή να φροντίζουν ένα κατοικίδιο.
  • Καθιερώστε μια σταθερή ρουτίνα ύπνου, ιδιαίτερα για τα παιδιά σχολικής ηλικίας.

Διδάξτε υπευθυνότητα και ανεξαρτησία

Το άρθρο επισημαίνει ακόμη ότι οι γονείς δεν πρέπει να προστατεύουν υπερβολικά τα παιδιά από κάθε απογοήτευση ή λάθος.

Τα λάθη αποτελούν μέρος της ανάπτυξης και μπορούν να βοηθήσουν ένα παιδί να αποκτήσει ανθεκτικότητα και να μάθει να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις.

Μη φτιάχνετε την τσάντα του παιδιού εφόσον μπορεί να το κάνει μόνο του. Μην κουβαλάτε διαρκώς τα πράγματά του, μην του πηγαίνετε στο σχολείο την εργασία που ξέχασε και μην κάνετε για εκείνο πράγματα που είναι σε θέση να κάνει μόνο του.

Με απλά λόγια: αντί να του δίνετε το ψάρι, μάθετέ του να ψαρεύει.

Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν

Μάθετέ τους να περιμένουν και δώστε τους ευκαιρίες να βιώσουν την «πλήξη».

Η πλήξη μπορεί να αποτελέσει χώρο μέσα στον οποίο αναπτύσσεται η δημιουργικότητα. Οι γονείς δεν χρειάζεται να αισθάνονται υπεύθυνοι για τη συνεχή ψυχαγωγία των παιδιών τους.

  • Μη χρησιμοποιείτε την τεχνολογία ως άμεση «θεραπεία» για τη βαρεμάρα.
  • Αποφύγετε, όσο είναι δυνατόν, τη χρήση κινητών και tablets στο τραπέζι, στο αυτοκίνητο, στα εστιατόρια και στα εμπορικά κέντρα.
  • Αξιοποιήστε αυτές τις στιγμές ως ευκαιρίες επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης.
  • Φτιάξτε μαζί με τα παιδιά ένα «βαζάκι πλήξης», με ιδέες δραστηριοτήτων που μπορούν να επιλέγουν όταν βαριούνται.

Η συναισθηματική σύνδεση με το παιδί

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συναισθηματική διαθεσιμότητα των γονέων.

Οι γονείς καλούνται να βοηθούν τα παιδιά να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται την απογοήτευση, τον θυμό και τα υπόλοιπα συναισθήματά τους, καλλιεργώντας παράλληλα κοινωνικές δεξιότητες και αυτορρύθμιση.

Τα βράδια, καλό είναι να περιορίζεται η χρήση τηλεφώνων και άλλων συσκευών, ιδιαίτερα όταν πλησιάζει η ώρα του ύπνου.

Παράλληλα, τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν να χαιρετούν, να περιμένουν τη σειρά τους, να μοιράζονται, να λένε «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να ζητούν συγγνώμη.

Κυρίως, όμως, οι ίδιοι οι γονείς χρειάζεται να αποτελούν πρότυπο των αξιών που θέλουν να μεταδώσουν.

Και πάνω απ’ όλα:

Συνδεθείτε συναισθηματικά με τα παιδιά σας. Χαμογελάστε, αγκαλιάστε, φιλήστε, διαβάστε, χορέψτε και παίξτε μαζί τους.

Το παραπάνω κείμενο έχει κυκλοφορήσει ευρέως στο διαδίκτυο αποδιδόμενο στον ψυχίατρο Luis Rojas Marcos. Οι στατιστικές αναφορές παρατίθενται όπως εμφανίζονται στο αρχικό κείμενο και δεν αποτελούν επικαιροποιημένα επιδημιολογικά δεδομένα.

Πηγή: dinfo.gr