Γράφει ο Άκης Καρατζογιάννης
Τις προηγούμενες ημέρες, μια πραγματικά όμορφη ιστορία απ’ την πόλη μας έκανε το γύρο της χώρας: ο Έντουιν, ένας μαύρος μετανάστης που ήρθε στην Ελλάδα και το Μεσολόγγι πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια δουλεύοντας ως πλανόδιος μικροπωλητής (CD, DVD και ομπρέλες στο δρόμο, παπούτσια και γυαλιά ηλίου στις λαϊκές…), πλέον εργάζεται ως ειδικευόμενος γιατρός στο νοσοκομείο μας, έχοντας φτιάξει μάλιστα οικογένεια με ντόπια σύζυγο και δύο παιδιά.
Ξεκινώντας από μια ανάρτηση του δημάρχου μας στο Facebook, η ιστορία διαδόθηκε ραγδαία φτάνοντας στα μεγαλύτερα εγχώρια μέσα ενημέρωσης. Το διαδίκτυο κατακλύστηκε –και δικαίως– από επιφωνήματα θαυμασμού κι από συγχαρητήρια. Άλλη μια «επιτυχία» του νεοφιλελεύθερου κράτους μας, άλλη μια «πραγμάτωση» του «ελληνικού ονείρου»! Ιδού, ω καχύποπτοι πολίτες, η απόδειξη πως παρέχονται ίσες ευκαιρίες για όλους, πως όποιος εργάζεται σκληρά πετυχαίνει!…
Οι ιστορίες, βέβαια, των μεταναστών που πέφτουν απ’ τα παράθυρα αστυνομικών τμημάτων δεν κάνουν όχι το γύρο της Ελλάδας, ούτε το γύρο του τετραγώνου πολλές φορές. Οι δε μετανάστες στα καρυδότσουφλα που πλέουν στα κύματα του Αιγαίου λογίζονται ως απειλητικοί εισβολείς και πνίγονται, επαναπροωθούνται, κατακρεουργούνται από προπέλες των σκαφών του Λιμενικού… Ο κατάλογος των δολοφονημένων είναι ατελεύτητος.
Η αποθέωση του Έντουιν απ’ τα φιλοκυβερνητικά ειδησεογραφικά μέσα επιβεβαιώνει ακριβώς το ανάποδο από εκείνο που υπαινίσσονται: ο Έντουιν ήταν απλώς ένας απ’ τους λιγότερο άτυχους μεταξύ των μεταναστών (ιδιαίτερα των μη λευκών). Πέτυχε όχι χάρη στο ελληνικό σύστημα αλλά παρά και ενάντια στο ελληνικό σύστημα, το οποίο τώρα εκμεταλλεύεται το «success story» του για να ενισχύσει το ανυπόστατο αφήγημα της νεοφιλελεύθερης οικονομίας και του δημοκρατικού καπιταλισμού. Δεν πρόκειται παρά για την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Γιατί κι ο ίδιος Έντουιν, αν κοιτάξουμε λίγο πίσω (όσοι επιμένουμε να θυμόμαστε), πήρε κάποτε κι αυτός μια πικρή γεύση απ’ τη ρατσιστική βία της καλής μας δημοκρατίας: Το μακρινό 2013 τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής (χάρη στη λαϊκή νομιμοποίηση που απολάμβανε τότε η παρακρατική αυτή οργάνωση ως κοινοβουλευτικό κόμμα) έκαναν εφόδους στη λαϊκή αγορά του Μεσολογγίου σπάζοντας προκλητικά πάγκους «παράνομων» πωλητών, μεταξύ των οποίων και του Έντουιν. Από καθαρή σύμπτωση, λοιπόν, δε βρέθηκε στη θέση του δολοφονημένου Σαχζάτ Λουκμάν και τόσων άλλων μεταναστών για τις δολοφονίες των οποίων δεν υπήρξαν καν έρευνες και διώξεις.
Ο Έντουιν, που σήμερα είναι γιατρός κι οικογενειάρχης, άρα «ευυπόληπτο» και «παραγωγικό» μέλος της κοινωνίας, τότε ήταν απλώς ένας «μαύρος στη λαϊκή», και μάλιστα «παράνομος» – ποιον ενδιέφερε;
Ο ρατσισμός, λοιπόν, προφανώς, παραμένει – μα ο ρατσισμός στρέφεται, κατά κύριο λόγο, στον φτωχό κι ευάλωτο. Άλλωστε, ο νομός μας στις τελευταίες εκλογές εξέλεξε βουλευτή (προερχόμενο μάλιστα απ’ τον Δήμο μας) νεοναζιστικού μορφώματος, φίλο δε του επικεφαλής των προαναφερθέντων ταγμάτων εφόδου πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής (καταδικασμένου πλέον στη φυλακή).
Το θλιβερότερο όμως είναι πως το Σωματείο Εργαζομένων του Νοσοκομείου Μεσολογγίου, στην ανακοίνωσή του μετά την τελευταία μεγάλη κινητοποίηση ενάντια στην υποβάθμιση του νοσοκομείου πριν από κάποιους μήνες, ευχαριστούσε ανερυθρίαστα τον βουλευτή αυτόν για την «υποστήριξή» του, ξεπλένοντας έτσι έναν νεοναζιστή στα νάματα των κοινωνικών διεκδικήσεων…
Αν, λοιπόν, επαναληφθούν φαινόμενα ρατσιστικής βίας από νεοναζιστικές ομάδες όπως εκείνα του 2012-2013, ας μην αναρωτιόμαστε ξανά «ποιος εξέθρεψε το φίδι του φασισμού» – η απάντηση είναι προφανής κι αδιαμφισβήτητη.
Να θυμίσω, τέλος, στο Σωματείο του Νοσοκομείου πως ο φασισμός –όπως κατέδειξε ο Χορκχάιμερ ήδη απ’ την εποχή του Χίτλερ– είναι οργανική προέκταση του καπιταλισμού‧ ο φυσικός ρόλος των φασιστών είναι η υποστήριξη των κεφαλαιοκρατών, οι οποίοι και τους χρηματοδοτούν ανέκαθεν. Ακόμα κι αν, λοιπόν, δε σας απασχολεί η ρητορική μίσους των φασιστών, ακόμα κι αν μπορείτε να κοιτάτε τον συνάδελφό σας Έντουιν στα μάτια δίχως τύψεις, σκεφτείτε πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να υπερασπιστεί πραγματικά τα συμφέροντά σας ένας νεοναζιστής – οι φασίστες δεν υπερασπίζονται ούτε υπερασπίστηκαν ποτέ λαϊκά συμφέροντα. Θα στραφούν εναντίον σας.
Αυτό, προσωπικά, δε θα μ’ εμποδίσει να συνεχίσω να υποστηρίζω τον αγώνα για δημόσια, δωρεάν υγεία, για αξιοπρέπεια στην περίθαλψη και τις συνθήκες εργασίας. Ο αγώνας αυτός όμως, κατά τη δική μου αντίληψη, ταυτίζεται εκ των πραγμάτων, άρρηκτα, με τον αγώνα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον φασισμό (που δεν αποτελεί παρά την πιο απενοχοποιημένη έκφανση του νεοφιλελευθερισμού).
Το ζητούμενο, κλείνοντας, δεν πρέπει να είναι ούτε απλώς να καλυφθούν πέντε κενές θέσεις στο νοσοκομείο, ούτε βέβαια να φυλακιστούν πέντε νεοναζιστές για να έχουμε την αυταπάτη ότι νικήθηκε ο φασισμός. Σαφώς, επίσης, δεν δικαιούμαστε να πανηγυρίζουμε που ένας μαύρος μετανάστης πρόκοψε στη χώρα μας (όπως νοεί ο μέσος μικροαστός την προκοπή) – η όποια επιτυχία του είναι προσωπική.
Το ζητούμενο είναι ν’ αναπτυχθούν εστίες αντίστασης απέναντι στη σαρωτική επέλαση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η οποία περιλαμβάνει και διάλυση των δημοσίων δομών, και υποστήριξη φασιστικών ομάδων, και προώθηση ρατσιστικής-ξενοφοβικής ρητορικής, και κρατικές δολοφονίες μεταναστών. Εάν, λοιπόν, τα σωματεία, αντί να πρωτοστατούν σε αυτόν τον πολυμέτωπο αγώνα, χαριεντίζονται με τους νεοναζιστές, έχουμε ήδη υποστεί πανωλεθρία…
ΥΓ: Την αντίθεσή μου στην ενέργεια του Σωματείου την είχα εκφράσει εκείνες τις μέρες κατ’ ιδίαν στον πρόεδρο, ο οποίος γνωρίζω πως είναι άνθρωπος δημοκρατικών πεποιθήσεων. Είχα αποφασίσει τότε να μην τοποθετηθώ δημόσια για να μην αποπροσανατολίσω τη συζήτηση απ’ τη δίκαιη κριτική του Σωματείου στην κυβέρνηση – κακώς, εκτιμώ τώρα. Μετά από πολλή σκέψη τον τελευταίο καιρό, κι εξ αφορμής της πρόσφατης είδησης σχετικά με τον Έντουιν, θεώρησα πως είναι ανάγκη το ζήτημα πια να τεθεί ξεκάθαρα. Η κρισιμότητά του δεν αφήνει περιθώρια για τήρηση κανόνων ευγενείας και καλλιέργεια δημοσίων σχέσεων.
ΥΓ2: Τα σέβη μου στον πρώην διοικητή του Νοσοκομείου Πάνο Παπαδόπουλο, ο οποίος υπήρξε ο μόνος –απ’ όσο είδα, τουλάχιστον– που αναφέρθηκε στις ρατσιστικές επιθέσεις και τις διώξεις που είχε υποστεί ο Έντουιν χωρίς καμία υποστήριξη από τους «όψιμους φίλους του», όπως σωστά τους χαρακτήρισε. Θα τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο αν καταδικάσει επίσης τα κομπρεμί του Σωματείου μ’ έναν νεοναζί.
