«Μαμά, τι κάνει ένας πυροσβέστης;» – Η αφοπλιστική ερώτηση ενός παιδιού για το φλεγόμενο Αμάρι

Μέσα σε αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα, ένα παιδί, κοιτάζοντας από το παράθυρο του σπιτιού του τα κόκκινα οχήματα που περνούν με αναμμένες τις σειρήνες, κάνει στη μητέρα του την πιο επίκαιρη και δύσκολη ερώτηση.

Ο ουρανός πάνω από τα χωριά του Αμαρίου έχει καλυφθεί από ένα πυκνό, μαύρο σύννεφο καπνού. Οι θυελλώδεις άνεμοι που αγγίζουν ακόμη και τα 12 μποφόρ σπρώχνουν τις φλόγες με μανία, μετατρέποντας την περιοχή σε πύρινη κόλαση. Μέσα σε αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα, ένα παιδί, κοιτάζοντας από το παράθυρο του σπιτιού του τα κόκκινα οχήματα που περνούν με αναμμένες τις σειρήνες, κάνει στη μητέρα του την πιο επίκαιρη και δύσκολη ερώτηση.

Ακολουθεί ο διάλογος, όπως αποτυπώνεται κάτω από το βάρος των γεγονότων που συγκλονίζουν την Κρήτη και ολόκληρη τη χώρα.

Παιδί: Μαμά, γιατί τρέχουν τόσο γρήγορα; Πού πάνε όλα αυτά τα πυροσβεστικά;

Μαμά: Πάνε πάνω στο βουνό, αγάπη μου. Εκεί που η φωτιά καίει τα δέντρα μας. Οι πυροσβέστες τρέχουν για να προστατεύσουν τα σπίτια μας, τα ζώα και τους ανθρώπους που κινδυνεύουν.

Παιδί: Είναι πολύ επικίνδυνο, έτσι δεν είναι; Δεν φοβούνται να μπουν μέσα στις φλόγες;

Μαμά: Φοβούνται, καρδιά μου, γιατί είναι άνθρωποι σαν εμάς. Έχουν κι αυτοί οικογένειες, μανάδες και παιδιά που τους περιμένουν. Όμως, η αγάπη τους για τον συνάνθρωπο και το καθήκον είναι πιο μεγάλα από τον φόβο. Σήμερα, εδώ στο Αμάρι, δύο πολύ γενναίοι πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να μας σώσουν. Παγιδεύτηκαν στις φλόγες γιατί ο άνεμος άλλαξε ξαφνικά.

Παιδί: (Σιωπά για λίγο) Δηλαδή… έγιναν άγγελοι για να μας προσέχουν;

Μαμά: Ναι, αγάπη μου. Έγιναν ήρωες. Η δουλειά του πυροσβέστη δεν είναι απλά ένα επάγγελμα για να βγάζεις χρήματα. Είναι ένα λειτούργημα. Σημαίνει ότι βάζεις τη ζωή του άλλου πάνω από τη δική σου. Γι’ αυτό, όποτε βλέπουμε αυτά τα κόκκινα αυτοκίνητα, πρέπει να τους δίνουμε χώρο και να τους σκεφτόμαστε με βαθιά ευγνωμοσύνη.

Παιδί: Όταν μεγαλώσω, μαμά, θέλω να γίνω κι εγώ τόσο γενναίος, για να βοηθάω τον κόσμο.

Μαμά: (Τον αγκαλιάζει σφιχτά) Να γίνεις, παιδί μου. Αλλά πάνω από όλα, να μάθουμε να προσέχουμε κι εμείς, για να μην χρειάζεται να κινδυνεύουν αυτοί οι άνθρωποι.

Η τοπική κοινωνία του Αμαρίου και ολόκληρη η Ελλάδα θρηνούν. Η απώλεια του 25χρονου εποχικού πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη και του 58χρονού Εμμανουήλ Στρατιδάκη, οι οποίοι εγκλωβίστηκαν στο πύρινο μέτωπο, υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο το τίμημα της πρώτης γραμμής.

Με τις επίγειες δυνάμεις να δίνουν άνιση μάχη και τα εναέρια μέσα να αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες λόγω των ανέμων, η παιδική αυτή ερώτηση παύει να είναι μια απλή απορία. Γίνεται ο καθρέφτης μιας ολόκληρης κοινωνίας που υποκλίνεται στο μεγαλείο και την αυτοθυσία των πυροσβεστών της.

Αθάνατοι!