Οι σακούλες απορριμμάτων σε πεζοδρόμια και γωνίες δεν δικαιολογούνται. Όμως, όταν σε αρκετές γειτονιές ο πλησιέστερος κάδος βρίσκεται εκατοντάδες μέτρα μακριά, υπάρχει ένα ζήτημα που ο Δήμος οφείλει να εξετάσει συνολικά: τη χωροθέτηση των κάδων και, μαζί με αυτή, την οργάνωση της καθαριότητας.

Μια φωτογραφία που αναρτήσαμε λίγο μετά τα μεσάνυχτα, με σακούλες οικιακών απορριμμάτων αφημένες σε γωνία δρόμου στο Μεσολόγγι, προκάλεσε αρκετά σχόλια.

Το αρχικό ζητούμενο ήταν αυτονόητο: τα σκουπίδια δεν τα αφήνουμε όπου μας βολεύει. Ο δημόσιος χώρος είναι κοινός και η καθαριότητά του εξαρτάται και από τη συμπεριφορά όλων μας.

Η συζήτηση, όμως, που ακολούθησε ανέδειξε και μια άλλη πλευρά του προβλήματος που δεν πρέπει να προσπεραστεί.

Αρκετοί κάτοικοι επισήμαναν ότι σε συγκεκριμένες περιοχές του Μεσολογγίου, οι κάδοι έχουν μειωθεί ή βρίσκονται πλέον σε αρκετά μεγάλη απόσταση από τις κατοικίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κέντρο της πόλης.

Και πράγματι, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι υπάρχουν σημεία της πόλης όπου ένας κάτοικος μπορεί να χρειαστεί να διανύσει περισσότερα από 200 μέτρα, προκειμένου να βρει κάδο απορριμμάτων.

Αυτό ασφαλώς δεν αποτελεί δικαιολογία για να αφήνει κάποιος τη σακούλα στο πεζοδρόμιο, δίπλα σε μια κολόνα ή σε μια γωνία δρόμου. Αποτελεί όμως έναν σοβαρό λόγο για να εξεταστεί, εάν η σημερινή ανάπτυξη του δικτύου των κάδων ανταποκρίνεται, στις πραγματικές ανάγκες της πόλης.

Δεν αρκεί απλώς να τοποθετηθούν περισσότεροι κάδοι

Η λύση, βέβαια, δεν μπορεί να είναι απλώς «βάλτε περισσότερους κάδους».

Μια νέα χωροθέτηση πρέπει να γίνει με σχέδιο και πραγματικά δεδομένα: την πυκνότητα κατοικίας, τον αριθμό των νοικοκυριών που εξυπηρετούνται, τις αποστάσεις, την προσβασιμότητα των απορριμματοφόρων, τις ανάγκες των ηλικιωμένων και των ανθρώπων με κινητικές δυσκολίες, αλλά και τον όγκο απορριμμάτων που παράγεται σε κάθε περιοχή.

Ιδιαίτερα στο κέντρο του Μεσολογγίου, όπου η πολεοδομική μορφή, οι στενοί δρόμοι και οι περιορισμένοι κοινόχρηστοι χώροι δημιουργούν αντικειμενικές δυσκολίες, ίσως απαιτούνται διαφορετικές λύσεις από εκείνες που εφαρμόζονται στις περιφερειακές γειτονιές.

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να εξεταστεί ένα μικτό σύστημα, με μεγαλύτερους κάδους στα σημεία που μπορούν να τους υποστηρίξουν και μικρότερους κάδους σε επιλεγμένα σημεία του ιστορικού και εμπορικού κέντρου.

φωτό αρχειου

Προϋπόθεση, όμως, η σωστή οργάνωση της υπηρεσίας

Υπάρχει και κάτι ακόμη σημαντικότερο.

Η αύξηση του αριθμού των κάδων χωρίς αντίστοιχη προσαρμογή της λειτουργίας της Υπηρεσίας Καθαριότητας μπορεί τελικά να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα θα λύσει.

Περισσότεροι κάδοι σημαίνουν περισσότερα σημεία αποκομιδής, συστηματικότερο έλεγχο και ανάγκη τακτικής συντήρησης.

Και εδώ πρέπει να μπει στη συζήτηση κάτι που συχνά παραβλέπεται: το πλύσιμο και η απολύμανση των κάδων σε σταθερή βάση.

Δεν αρκεί ένας κάδος να αδειάζει. Πρέπει να διατηρείται σε στοιχειωδώς καλή κατάσταση, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες, όταν οι υψηλές θερμοκρασίες μετατρέπουν γρήγορα έναν βρώμικο κάδο σε εστία έντονης δυσοσμίας και προβλημάτων υγιεινής.

Άρα, πριν ή παράλληλα με οποιαδήποτε αναδιάταξη, χρειάζεται ένα συγκεκριμένο επιχειρησιακό πλάνο: πού χρειάζονται κάδοι, πόσοι χρειάζονται, κάθε πότε γίνεται η αποκομιδή, κάθε πότε πλένονται και απολυμαίνονται και πώς αντικαθίστανται όσοι καταστρέφονται ή εξαφανίζονται.

Η καθαριότητα έχει δύο πλευρές

Το πρόβλημα, επομένως, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεται με το απλοϊκό δίλημμα «φταίνε οι δημότες ή φταίει ο Δήμος».

Ο δημότης έχει την υποχρέωση να μην πετά τα σκουπίδια του στον δρόμο. Ο Δήμος έχει την ευθύνη να του παρέχει ένα λειτουργικό και επαρκές σύστημα για να μπορεί να τα αποθέτει σωστά.

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Και ίσως η εικόνα μιας σακούλας σκουπιδιών σε μια γωνία του Μεσολογγίου να είναι η αφορμή για κάτι περισσότερο από μια ακόμη αντιπαράθεση στα κοινωνικά δίκτυα.

Να γίνει αφορμή ώστε η δημοτική αρχή και η αρμόδια υπηρεσία να επανεξετάσουν συνολικά τον χάρτη των κάδων της πόλης, να εντοπίσουν τις «λευκές ζώνες» και να διαμορφώσουν ένα σύστημα που θα ανταποκρίνεται καλύτερα στις σημερινές ανάγκες των κατοίκων.

Γιατί τελικά μια καθαρή πόλη απαιτεί και τα δύο: υπεύθυνους πολίτες και καλά οργανωμένη υπηρεσία καθαριότητας.

Υ.Γ.: Σε οποιαδήποτε νέα χωροθέτηση των κάδων, εάν και όποτε αυτή γίνει, απαραίτητη προϋπόθεση για να διατηρηθεί στην πράξη θα είναι και η συνεργασία των ίδιων των πολιτών.

Άλλωστε, ένα μέρος του σημερινού προβλήματος δημιουργήθηκε σταδιακά από τη γνωστή νοοτροπία «τα σκουπίδια μου, όχι στην πόρτα μου – ας πάνε στην πόρτα του γείτονα».

Αντιδράσεις για την παρουσία κάδων μπροστά ή κοντά σε κατοικίες, μετακινήσεις τους από τα προβλεπόμενα σημεία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, καταστροφές ή εξαφάνισή τους είχαν ως αποτέλεσμα με την πάροδο του χρόνου να δημιουργηθούν ολόκληρες γειτονιές με ελάχιστους ή και καθόλου κάδους.

Αν, λοιπόν, ζητάμε περισσότερους κάδους, θα πρέπει ταυτόχρονα να αποδεχθούμε ότι κάπου πρέπει και να βρίσκονται.