Γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης

Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα και εμείς, τώρα που ξεκαθαρίζουν ορισμένα άλλα από μόνα τους.

Στο πλευρό της Μαρίας Καρυστιανού που έγινε το πρόσωπο σύμβολο για δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών, αλλά και των άλλων συγγενών που έχασαν ανθρώπους, στάθηκαν εκατομμύρια πολίτες.
Ανεξαρτήτως κομμάτων, ιδεολογικών και πολιτικών πεποιθήσεων, αν και είναι μάλλον εμφανές ότι οι ψηφοφόροι του κυβερνώντος κόμματος ήταν γενικά οι λιγότερο πρόθυμοι να προστρέξουν. Αυτή η συμπαράσταση ήταν και είναι αυτοτελής, δεν επηρεάζεται από άλλα δεδομένα και ισχύει μέχρι τέλους – ή πρέπει να ισχύει μέχρι τέλους, έως ότου δηλαδή αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η χολή, οι κραυγές, οι ειρωνείες για το πώς πενθεί και όλη αυτή η ανυπόφορη λεκτική βία που ασκήθηκε σε βάρος της Καρυστιανού, η έκρηξη ενός μίσους εναντίον της, σχεδόν εξαρχής του αγώνα της, είναι και παραμένουν καταδικαστέα, δείγμα μίας άρρωστης κοινωνίας.

Και δεν έχει καμία σχέση με την κάθοδό της στην πολιτική – οι επιθέσεις είχαν αρχίσει πριν καν προκύψει υποψία πολιτικής εμπλοκής και θα συνεχίζονταν ακόμα κι αν τελικά δεν είχε κατέλθει στον πολιτικό στίβο. Αρκούσε και αρκεί που κατακεραυνώνει τις κυβερνητικές ευθύνες.

Η αμφισβήτηση του δικαιώματός της να πολιτευτεί είναι υποκριτική, «υπαγορευμένη» από κομματική ιδιοτέλεια και προσβλητική για κάθε πολίτη και για την ίδια τη Δημοκρατία μας. Η ενασχόληση με την πολιτική είναι αναφαίρετο δικαίωμα και δεν εξαρτάται από το σκοπό για τον οποίο την επιλέγει η καθεμιά και ο καθένας.

Στην πολιτική κατέρχεται ο/η πολίτης για να υπερασπιστεί, να διεκδικήσει, να καταφέρει. Και κρίνεται επί του πεδίου, όχι με δίκη προθέσεων. Η πολιτική δεν είναι δικαίωμα λίγων και εκλεκτών (γόνων, κομματικών κ.α), που το κάνουν «για να προσφέρουν στην πατρίδα», αλλά όταν το κάνει κάποιος μη αρεστός, το κάνει για τα «προνόμια». Λίγη ειλικρίνεια και σοβαρότητα σε αυτά τα θέματα δεν βλάπτει, διαφορετικά πρόκειται για γελοιότητες.

Όλα τα άλλα περί εκμετάλλευσης της τραγωδίας και του πόνου, τα ακούω βερεσέ.

Ξεχωρίζω με σαφήνεια τα δύο πεδία:

  • Τον αγώνα για να δικαιωθεί ως μάνα που έχασε το παιδί της – ακόμα και μέσω της εμπλοκής της με την πολιτική.
  • Και αυτή καθαυτή την εμπλοκή της με την πολιτική που απαιτεί και έχει και πολλά άλλα στοιχεία, όπως οι θέσεις για μείζονα θέματα της κοινωνίας.

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Ούτε το ένα επηρεάζει κατ’ ανάγκη το άλλο.

Αλλά είναι διαφορετικά πράγματα: Σεβασμός και συμπαράσταση στον αγώνα, αξιολόγηση, σαφής προσδιορισμός και κριτική στις πολιτικές θέσεις.

Αφού ξεκαθαρίσαμε αυτά, μία πρώτη άποψη για την Μαρία Καρυστιανού «επί του πεδίου»:  
  • Η θέση της για το κατοχυρωμένο δικαίωμα της άμβλωσης είναι προφανώς ακραία συντηρητική και επικίνδυνη. Ανατριχιαστική και σκοταδιστική. Δεν συνδυάζεται το «δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της», που και η ίδια η Καρυστιανού αποδέχεται με τη «δημοσία διαβούλευση για να αποφασίσει η πλειοψηφία τι θα κάνει η γυναίκα με το σώμα της». Ούτε χωράει εδώ το επιχείρημα περί «ηθικού θέματος». Τελεία και παύλα. Αυτά ανήκουν στην ακροδεξιά ατζέντα, την υπερσυντηρητική, που στις ΗΠΑ για παράδειγμα, εκφράζεται από τον τραμπισμό και το Tea Party, στην Ευρώπη από πολιτικούς τύπου Μελόνι, Όρμπαν και πάει λέγοντας. Στην Ελλάδα από τα γνωστά ακροδεξιά μορφώματα και ορισμένες «δεξιότατες» παρυφές της ΝΔ. Και η χώρα δεν χρειάζεται τέτοιο κόμμα.
  • Η άποψη «δεν ανήκω ούτε δεξιά ούτε αριστερά» είναι βαθιά πολιτική άποψη. Συνήθως απαντάται πάλι σε ένα νεφελώδη χώρο που φλερτάρει με τις ακραίες συντηρητικές προσεγγίσεις – το λέω κομψά.
  • Συνοπτικά και με βάση μία πρώτη εικόνα: Δικαίωμά της να εμφανίζεται επηρεασμένη από τη βαθιά, συντηρητική, δεξιά, τύπου ΝΙΚΗ και άλλων συναφών χώρων. Δικαίωμά της ακόμα και να εμφανιστεί ως, επιτέλους για κάποιους, «σοβαρή, θρησκευόμενη ακροδεξιά» στη χώρα. Αλλά έτσι θα κριθεί η πολιτική της δράση. Τα υπόλοιπα ας τα βρει με τη Γρατσία, τον Παπαδόπουλο και όλο αυτό τον πολιτικό συρφετό και την, με πολιτικούς όρους, «καθυστερημένη γραφικότητα».

 

Πηγή: topontiki.gr