Η 9η Φεβρουαρίου, που έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας, αποτελεί αφορμή για έναν ουσιαστικό προβληματισμό γύρω από τη διαχρονική αξία και τη σημασία της γλώσσας μας.

Σε σχετική ανάρτησή του, ο Σπήλιος Λιβανός τονίζει ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς ένα εργαλείο επικοινωνίας, αλλά ένα ιστορικό και πολιτισμικό κεφάλαιο με παγκόσμιο αποτύπωμα.

Όπως σημειώνει, η UNESCO αναγνώρισε με τον τρόπο αυτό τον ρόλο της ελληνικής γλώσσας στην παγκόσμια σκέψη και εξέλιξη, κάτι που – όπως υπογραμμίζει – «δυστυχώς εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε στον τόπο μας».

Στην ανάρτησή του παραθέτει, επίσης, τα λόγια της μεγάλης Γαλλίδας συγγραφέα Marguerite Yourcenar, η οποία είχε γράψει χαρακτηριστικά: «Αγάπησα την ελληνική γλώσσα… γιατί ό,τι πιο σπουδαίο έχει ειπωθεί από τον άνθρωπο έχει ειπωθεί στα ελληνικά.»

Ο Σπήλιος Λιβανός επισημαίνει ότι, παρά το γεγονός πως η ελληνική γλώσσα δεν χρησιμοποιείται από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους όπως τα αγγλικά, διαθέτει ιστορική σημασία και ειδικό βάρος, καθώς μέσα από την αδιάλειπτη πορεία της επί 3.000 χρόνια επηρέασε ή και διαμόρφωσε τον παγκόσμιο πολιτισμό, τη φιλοσοφία, την επιστήμη, την πολιτική και τη δημοκρατία.

Παράλληλα, κάνει αναφορά στον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, σημειώνοντας ότι εξελίσσεται διαρκώς και φτάνει σήμερα στις 300.000 λέξεις-λήμματα, παραμένοντας «μαγική, φρέσκια και πλαστική ως μέσο ζωντανής έκφρασης και δημιουργικής πολιτισμικής παραγωγής».

Ιδιαίτερη μνεία κάνει και στο γεγονός ότι, πέρα από τα περίπου 12 έως 13 εκατομμύρια ελληνόφωνους, αυξάνονται κάθε χρόνο οι μελετητές και οι φίλοι της ελληνικής γλώσσας σε όλο τον κόσμο, εντός και εκτός πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη γλώσσα ως ταυτότητα, ως συνέχεια του Έθνους και ως βασικό στοιχείο του πολιτισμού μας, ενώ τονίζει ότι στη σύγχρονη εποχή των μεγάλων αλλαγών, της τεχνητής νοημοσύνης και της διάδοσης των greeklish, χρειάζεται «να ανακόψουμε ταχύτητα» και να ξανασκεφτούμε συλλογικά και ατομικά τη σχέση μας με τη γλώσσα.

Όπως αναφέρει, είναι αναγκαίο να ξαναγαπήσουμε την ελληνική γλώσσα, να την προστατεύσουμε και να την αναδείξουμε ως θεμέλιο για το μέλλον, καθώς – όπως σημειώνει – το οφείλουμε στην ιστορία μας, στους προγόνους μας και κυρίως στα παιδιά μας.

Στο πλαίσιο αυτό, καλεί σε μεγαλύτερη προσοχή στον δημόσιο διάλογο, στα ΜΜΕ, στα σχολεία αλλά και στις προσωπικές μας συνομιλίες, ενώ προτείνει να ανοίξει δημιουργικά η συζήτηση για τον εκσυγχρονισμό της παιδείας.

Μεταξύ άλλων, ο Σπήλιος Λιβανός επισημαίνει την ανάγκη:

  • να αναδιαμορφωθούν τα σχολικά εγχειρίδια,

  • να προστατευθεί και να ενισχυθεί η δημόσια παιδεία σε όλες τις βαθμίδες,

  • να προχωρήσουν οι πραγματικές τομές που απαιτούνται,

  • να υπάρξει στρατηγική επένδυση στα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού, τα οποία χαρακτηρίζει ως «σημαντικότερους διπλωματικούς αγωγούς για την Ελλάδα και τους Έλληνες».

Κλείνοντας, τονίζει ότι η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αναλώνεται σε όσα τη χωρίζουν και να ενωθεί γύρω από τα μεγάλα, όπως η ελληνική γλώσσα, «αγαπώντας με πάθος αυτό που τελικά είμαστε».