Με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου και έντονο παραδοσιακό χρώμα αναβίωσε και φέτος, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, το πατροπαράδοτο έθιμο των ιπποδρομιών στον Άγιο Γεώργιο Μεσολογγίου.

Η φετινή διοργάνωση περιλάμβανε πέντε κούρσες, τις οποίες παρακολούθησαν εκατοντάδες θεατές, χειροκροτώντας θερμά τους συμμετέχοντες και κρατώντας ζωντανό ένα από τα πιο ξεχωριστά τοπικά έθιμα της περιοχής.

Νωρίτερα, στο ομώνυμο ξωκλήσι, τελέστηκε Πανηγυρική Θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή πολλών πιστών από την ευρύτερη περιοχή, οι οποίοι τίμησαν τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου, σε μια ημέρα βαθιά συνδεδεμένη με τη θρησκευτική παράδοση αλλά και τη λαϊκή κληρονομιά του τόπου.

Το ιστορικό ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, προβυζαντινής εποχής, βρίσκεται ανάμεσα στο Ευηνοχώρι και τον Άγιο Γεώργιο. Μέχρι το 1919, τόσο το ξωκλήσι όσο και ο ομώνυμος συνοικισμός ανήκαν διοικητικά στο Ευηνοχώρι, γεγονός που εξηγεί τους ισχυρούς δεσμούς που έχουν αναπτυχθεί διαχρονικά ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Οι δεσμοί αυτοί αποτυπώνονται μέχρι σήμερα και στη συλλογική προσπάθεια διατήρησης του εθίμου.

Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, το έθιμο των ιπποδρομιών έχει βαθιές ρίζες στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Όπως αναφέρεται, οι Οθωμανοί επέτρεπαν στους υπόδουλους Έλληνες να τελούν τους εκκλησιασμούς και τις θρησκευτικές τους εορτές, ενώ στις ιπποδρομίες συμμετείχαν, κατά την παράδοση, και Τούρκοι, θεωρώντας τους αγώνες κοσμικό και όχι θρησκευτικό γεγονός. Μάλιστα, λέγεται πως αρκετές φορές τα ελληνικά, μικρόσωμα και καταπονημένα άλογα κατάφερναν να νικούν τα πιο δυνατά και καλοθρεμμένα αραβικά άλογα των Τούρκων, γεγονός που ο λαός ερμήνευε ως σημάδι της ευλογίας του Αϊ-Γιώργη και προμήνυμα ελευθερίας.

Ο Άγιος Γεώργιος είχε ιδιαίτερη θέση στη συνείδηση των υπόδουλων Ελλήνων, καθώς θεωρούνταν προστάτης τους αλλά και «οπλαρχηγός-άγιος» των αγωνιστών της Επανάστασης. Μετά την Απελευθέρωση, το έθιμο συνέχισε να αναβιώνει κάθε χρόνο, συνδέοντας τη θρησκευτική πίστη με την αγροτική ζωή και τη συλλογική μνήμη της περιοχής.

Παλιότερα, οι κάτοικοι από τον Άγιο Γεώργιο, το Ευηνοχώρι και τα γύρω χωριά συνέρρεαν στον εορτασμό, φέρνοντας μαζί τους και τα άλογά τους, ώστε να ευλογηθούν από τον ιερέα για να είναι γερά και χρήσιμα στις αγροτικές εργασίες. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, οι προσκυνητές διαγωνίζονταν με τα άλογά τους μπροστά από το ξωκλήσι, σε αυτοσχέδιους αγώνες που γίνονταν μέσα σε χωράφια και χωματόδρομους, με μοναδικό έπαθλο την τιμή, το χειροκρότημα και την ευλογία του Αγίου.

Ιδιαίτερο στοιχείο του εθίμου αποτελεί και σήμερα το έπαθλο του νικητή, το οποίο δεν είναι χρηματικό, αλλά ένα στεφάνι από λουλούδια με την ευλογία του Αγίου Γεωργίου. Τα στεφάνια παραμένουν καθ’ όλη τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και των ιπποδρομιών μέσα στο ξωκλήσι, κρεμασμένα στην εικόνα του Αγίου, και στη συνέχεια φοριούνται από τον ιερέα στον λαιμό του νικητήριου αλόγου.

Καβαλάρηδες, κρατώντας λαμπάδες, προσκυνούν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου πριν την έναρξη των αγώνων, ενώ μετά την ευλογία του ιερέα όλα είναι έτοιμα για τις ιπποδρομίες, οι οποίες διεξάγονται σε δύο κατηγορίες: στην πρώτη συμμετέχουν άλογα ιπποδρομίου, ενώ στη δεύτερη ντόπια άλογα, που προέρχονται από τις παλαιές ράτσες των ζώων που χρησιμοποιούνταν στις αγροτικές εργασίες.

Σήμερα, πολλοί κάτοικοι από τον Άγιο Γεώργιο, το Ευηνοχώρι και τα γειτονικά χωριά εκτρέφουν άλογα αποκλειστικά και μόνο για να συνεχίσουν αυτή την παράδοση, η οποία μια φορά τον χρόνο φέρνει την τοπική κοινωνία πιο κοντά στις ρίζες, τις μνήμες και τον τρόπο ζωής των προγόνων της.

Το ιδιαίτερο αυτό έθιμο έχει τα τελευταία χρόνια οργανωθεί ακόμη καλύτερα από τον Ιππικό Όμιλο Αγίου Γεωργίου, συγκεντρώνοντας πλέον επισκέπτες όχι μόνο από την ευρύτερη περιοχή, αλλά και από ολόκληρο τον νομό, επιβεβαιώνοντας ότι οι ιπποδρομίες του Αϊ-Γιώργη παραμένουν ένα ζωντανό κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας του τόπου.