Την “χαλαρή έως μηδενική” κυβερνητική αντιμετώπιση των “καθημερινών” απειλών του Ερντογάν αλλά και άλλων Τούρκων αξιωματούχων επισημαίνει απόστρατος ανώτατος αξιωματικός σε σχόλιο που μας απέστειλε:

 

Μέσα στον ορυμαγδό των θεμάτων που ανακύπτουν από την πανδημία και την ακρίβεια, υπάρχει και ένα άλλο θέμα το οποίο πιθανώς περνάει στην κοινή γνώμη στα ψιλά αν και μπορεί να είναι υψηλού συμβολισμού και υψηλής αξίας για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού.

Αναφέρομαι στις ανιστόρητες, τοξικές και αναθεωρητικές απαιτήσεις των  Τούρκων και ειδικότερα της κυβέρνησης του Ερντογάν.

Τις τελευταίες μέρες έχουμε δει έναν καταιγισμό δηλώσεων και αναφορών σε πράγματα τα οποία δεν θα έπρεπε με κανέναν τρόπο να τα υποβαθμίζουμε, διότι ναι μεν είναι λεκτικές απειλές αλλά όμως δεν μπορούμε να ξέρουμε που οδηγούν και πιθανότατα αποτελούν ένα σχέδιο δημιουργίας αστάθειας και στρατηγικής ανασφάλειας στο εσωτερικό της χωρας μας, αλλα και στο εξωτερικό στους συμμάχους μας με τη δημιουργία αμφιβολιών, ψευδεπίγραφης δικαιοσύνης  και ψεύτικου κλίματος υποστήριξης στις εκει κοινωνίες.

Ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά  από την πλευρά μας υπάρχουν πολύ χλιαρές αντιδράσεις αντί για μία συνεχιζόμενη μαζική διεθνή ενημέρωση και αποσαφήνιση των ελληνικών θέσεων μέσα από θεσμικά αλλά και ενημερωτικά (ΜΜΕ) κανάλια. Επίσης υφίσταται μία διάσταση απόψεων τουλάχιστον λεκτικά μεταξύ Μαξίμου και Υπουργείο Εξωτερικών στις τοποθετήσεις και δηλώσεις, πράγμα που δείχνει ιδιαίτερα από την πλευρά του Μάξιμου μία προσπάθεια συνέχισης του κατευνασμού, έλλειψη στρατηγικής, αιφνιδιασμό και ύπαρξη φοβικού συνδρόμου στην αντιπαράθεση με τους Τούρκους.

Είναι αλήθεια ότι παρόλο που υπάρχει διάχυτη η άποψη από όλες τις πλευρές ότι απαιτείται να υπάρξουν διερευνητικές συνομιλίες (έστω και μέσω πίεσης) και στη συνέχεια έναρξη διαλόγου για την επίλυση του ενός και μοναδικού θέματος, αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση κάνει οτιδήποτε είναι δυνατόν για να θολώσει αυτή την τοποθέτηση και  να αποπροσανατολίσει από τον μοναδικό αντικειμενικό σκοπό που θα έπρεπε να έχουμε σαν χώρα.

Βλέπουμε λοιπόν το Μαξίμου να μιλάει για αμοιβαίες υποχωρήσεις και για διαφορές… που μπορούν να επιλυθούν στο πλαίσιο που έγιναν οι συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο, ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών κρατάει μία πιο καθαρή προς την εθνική θέση και μιλάει για μία και μοναδική διαφορά.

Όλο αυτό το αλαλούμ όπως καταλαβαίνουμε δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας.

Συγχρόνως ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στο διπλωματικό επίπεδο, υπάρχει μία σειρά παραβιάσεων και υπερπτήσεων τις τελευταίες μέρες πάνω από νησιά μας για τα οποία υπάρχει η γνωστή σταθερή αντίδραση που λαμβάνει χώρα τα τελευταία 30 χρόνια με τις παραβιάσεις και παραβάσεις του Εθνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά αεροπλάνα, ενώ θα έπρεπε πλέον να υπάρχει πιεστικά μία αλλαγή στρατηγικής, επανακαθορισμός των αντικειμενικών σκοπών της αμυντικής στρατηγικής και του επιχειρησιακού δόγματος πού να συμβαδίζει με την αναβάθμιση της απειλής εκ μέρους της Τουρκίας που παρουσιάζεται το τελευταίο χρόνο.

Πλέον των παραπάνω αν και υπάρχει μία κινητικότητα σε θέματα επαφών και επισκέψεων αυτή γίνεται προφανώς χωρίς σχεδιασμό, λεπτομερή στρατηγική,  διπλωματική αξιοποίηση- αξιολόγηση  και πρόβλεψη και διαφαίνεται ότι είναι χωρίς αντίκρισμα διότι δεν γίνεται εκμετάλλευσης των πραγματικά ζωτικών, κρίσιμων, περιφερειακών  αλλά και ενδιαφερόντων στοιχείων της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής καθώς και των πιέσεων που θα μπορούσε να ασκήσει σε διπλωματικό επίπεδο έτσι ώστε να μπορέσει να επιτύχει κάποια θετικά αποτελέσματα.

Γενικότερα η κυβέρνηση αφενός παρακολουθεί, ουσιαστικά παθητικά, τις κινήσεις των Τούρκων και αφετέρου συνεχίζει να δημιουργεί με τον κατευνασμό που υλοποιεί στις τουρκικές προκλήσεις συνθήκες συνήθειας στην Ελληνική κοινή γνώμη για τις τούρκικες επιθετικές ενέργειες κάτι το οποίο σε βάθος χρόνου γίνεται επιζήμιο για την Ελληνική αμυντική και διπλωματική αποτροπή, αλλά συγχρόνως δημιουργεί υποψίες ή πεποίθηση στη Διεθνή κοινή γνώμη (συμμάχους ή μη)για το κατά πόσο είναι δίκαιες οι θέσεις της χώρας σχετικά με τον τουρκικό αναθεωρητισμό(αυτό είναι το σχέδιο).