Η πολύ γνωστή διακεκριμένη εκπαιδευτικός και ιστορικός συμπολίτισσά μας Σπυριδούλα Αλεξανδροπούλου ,  πρόσφατα , πλήρης ημερών,  εξέπνευσε . Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι , όπου και πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές της.

           Υπήρξε  πτυχιούχος του Τμήματος  Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής  του  Πανεπιστημίου Αθηνών ( ΕΚΠΑ ). Υπηρέτησε με ζήλο και αφοσίωση  τη Μέση  εκπαίδευση , κυρίως στη Παλαμαϊκή Σχολή Μεσολογγίου και συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του Λυκειάρχη . Ευγενής , ευπροσήγορη και πρόθυμη να προσφέρει τις υπηρεσίες και τις γνώσεις της.

           Καταγόταν από μία μεγάλη πατρογονική οικογένεια της ΄Αμπλιανης Ευρυτανίας , εξέχοντα μέλη της οποίας , μεταξύ άλλων, ήταν ο θείος της Γεώργιος  Αλεξανδρόπουλος , Βουλευτής , Γερουσιαστής και Υπουργός – Γενικός  Διοικητής Μακεδονίας για τον οποίο αφιέρωσε  ειδική μελέτη και ο αδελφός της Γεώργιος  Αλεξανδρόπουλος , Πρέσβης ε.τ.

           Τη φήμη της , όμως , δεν την οφείλει στους πατρογονικούς τίτλους αλλά στην πολυσχιδή  δραστηριότητα που ανέπτυξε καθ’ όλη τη διάρκεια του μακρού βίου της . Δεν απαριθμούνται οι πολλές μελέτες , ανακοινώσεις και παρεμβάσεις  με τις οποίες έχει  συμμετάσχει  σε εκδόσεις και συνέδρια διεθνή και μη , σε ομιλίες σε διάφορες εκδηλώσεις , σε δημοσιεύσεις στον τοπικό  τύπο ( Μεσολογγίτικα Χρονικά και Αιχμή ) σε περιοδικές εκδόσεις , κύρους , όπως ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ , ΤΑ ΑΙΤΩΛΙΚΑ και άλλες . Η θεματική των προεκτεθέντων είναι για την ιστορία του Μεσολογγίου και διαχρονικά της ευρύτερης περιοχής .

           Η καταξίωση της Αλεξανδροπούλου στο χώρο των ιστορικών δεν έγκειται στα προεκτεθέντα , αλλά στο γεγονός ότι αφού σπούδασε , μεταξύ άλλων , μεθοδολογία της ιστορικής συγγραφής και μελέτησε  την αρχαία ελληνική γραμματεία, προχώρησε στην έκδοση δύο σημαντικών βιβλίων .

           Το πρώτο έχει ως τίτλο   < Νότια Αιτωλία , το οδικό δίκτυο έως τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια > ( 1993 ) . Αντικείμενο έχει τη διερεύνηση και μελέτη των δεδομένων που αφορούν στο οδικό δίκτυο  της νότιας Αιτωλίας σε συνδυασμό με ιστορικά και οικονομικά στοιχεία σε μια προσπάθεια προσέγγισης  των δραστηριοτήτων  των κατοίκων  της περιοχής .

           Το δεύτερο βιβλίο έχει ως τίτλο < Αιτωλοακαρνανικά  Μελετήματα > (2000) και περιέχει μια  σειρά  αυτοτελών  ιστορικών μελετών . Περιορίζομαι σε ορισμένες από αυτές  που αφορούν το Μεσολόγγι . Η πρώτη  αναφέρεται  στο ταξείδι  του Τηλέμαχου  στην Πύλο.  Με βάση το πρωτότυπο ομηρικό κείμενο  παρακολουθεί  τη διαδρομή  και συνάγει  ότι ο ΄Ομηρος είχε βαθειά γνώση του τόπου και των συνθηκών ναυσιπλοϊας  και θεωρεί ότι οι λέξεις <περικαλλέα λίμνην>  αφορούν  τη λιμνοθάλασσα. Ακολουθεί η μελέτη  για τα παλαιά  λιμάνια της λιμνοθάλασσας  Μεσολογγίου – Αιτωλικού (Λιμάνια προχριστιανικά , μεσαιωνικά , μεταγενεστέρων χρόνων ). Κατ΄εξοχήν ενδιαφέρον παρουσιάζει η επόμενη μελέτη με τίτλο < Η ονομασία του Μεσολογγίου  και ο οικισμός  του στην αυγή  των νεωτέρων  χρόνων Συμβολή στην Ιστορία  και στην  τοπογραφία του ) > . Διεξέρχεται αναλυτικά την ονομασία  Μεσολόγγι , την αρχή της πόλης ( επιχειρηματολογεί ότι πρέπει να ανατρέπει στα τέλη του 15ου αιώνα ) , την μορφή και τον χώρο του οικισμού, τους κατοίκους , την ναυτική παράδοση , τη μεσολογγίτικη  κοινωνία και τις δραστηριότητές της .

           Τα δύο αυτά έργα αποτελούν το MAGNUM OPUS   της Αλεξανδροπούλου.

           Δεν είδε, τα προς εξιστόρηση γεγονότα , με το βλέμμα ιστοριοδίφη ή χρονικογράφου . Αντιθέτως , τα έργα της διακρίνονται για τον πλούτο των πηγών , ελληνικών και ξένων , την κριτική αντιπαράθεση  και αξιολόγηση αυτών, τον σαφή, κατά το δυνατόν ,προσδιορισμό των γεγονότων και την ένταξή τους σε μια αιτιώδη  αλληλοεξάρτηση .

           Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά κυρίως των δύο βιβλίων της , τα οποία δικαιολογούν ανεπιφύλακτα  τον τίτλον της Αλεξανδροπούλου , ως ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ.

           Ατυχώς  οι κατά καιρούς Δημοτικοί  ΄Αρχοντες , ανεξαρτήτως ιδεολογικού  προσανατολισμού , απέφυγαν να αξιοποιήσουν τον πλούτο των γνώσεών της , καίτοι η ίδια ήταν πρόθυμη να τις προσφέρει σε κάθε ενδιαφερόμενο . Γιατί ;  Δεν προτίθεμαι  να κάνω  δίκη προθέσεων. Μπορώ , όμως ,να συμπεραίνω  ότι με την αδιαφορία τους  είναι πτωχότερη η Ιστορία της πόλης και της περιοχής .

 

                Μιχ. Α. Κοτίνης