Ένας «βουβός» θρήνος επικρατεί στο Μεσολόγγι από χθες το απόγευμα, όταν έγινε γνωστή η θλιβερή είδηση του θανάτου του Ανδρέα Κοντού, του αγαπημένου σε όλους μας «Τσιτσί».

Του Ανδρέα που έδωσε μια κάτι παραπάνω από γενναία μάχη με το «θηρίο» τα τελευταία έξι χρόνια. Μια μάχη που, χωρίς υπερβολή, αποτέλεσε παράδειγμα δύναμης, θέλησης και αξιοπρέπειας απέναντι σε μια σκληρή δοκιμασία.

Όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να συναναστραφούμε μαζί του – και είμαστε πάρα πολλοί, όχι μόνο στο Μεσολόγγι αλλά και στο Αιτωλικό, τη Γουριά, το Ευηνοχώρι, τον Άγιο Γεώργιο, το Νεοχώρι και σε ολόκληρο τον Δήμο Ιερής Πόλης Μεσολογγίου – νιώθουμε πως χάσαμε κάτι πολύ περισσότερο από έναν φίλο.

Ο Ανδρέας ήταν η ψυχή της παρέας. Η ενσάρκωση της αληθινής φιλίας, της ανιδιοτελούς προσφοράς, της παρουσίας στις χαρές αλλά και στις δύσκολες στιγμές. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε πάντα έναν καλό λόγο, ένα αστείο, ένα χαμόγελο να προσφέρει.

Ο Ανδρέας Κοντός έχοντας δεξιά του τον αδελφό του Κώστα και αριστερά του τον Αντώνη Ξένο κατά τη βράβευσή τους όλοι ως “αλυκάριοι” σε εκδήλωση του Μουσείου Άλατος πριν τέσσερα χρόνια

Μέχρι τη συνταξιοδότησή του από τον Δήμο Μεσολογγίου υπήρξε ο κατεξοχήν «αλυκάριος» των Αλυκών Τουρλίδας. Γνώριζε όσο λίγοι τα μυστικά της αλυκής, έχοντας αποκτήσει πολύτιμη πρακτική γνώση από παλαιότερους ανθρώπους του χώρου και συγγενικά του πρόσωπα.

Ακόμη και μετά τη συνταξιοδότησή του συνέχισε να ενδιαφέρεται καθημερινά για την πορεία και την προετοιμασία της αλυκής, με την ίδια αγάπη και αφοσίωση.

Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του Ανδρέα κατείχαν τα άλογα, τα οποία αγαπούσε με πάθος από τα νεανικά του χρόνια. Για πολλούς θεωρούνταν ένας αυτοδίδακτος γητευτής αλόγων, καθώς διέθετε έναν μοναδικό τρόπο να επικοινωνεί μαζί τους, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο περίφημος «Τζάκιας», ένα ιδιαίτερα δύστροπο πουλάρι από τον ιππόδρομο, το οποίο είχε αποκτήσει πριν από χρόνια.

Με υπομονή, επιμονή και αστείρευτη αγάπη για το ζώο, ο Ανδρέας κατάφερε να το μεταμορφώσει σε ένα από τα πιο υπάκουα και εντυπωσιακά άλογα που έχουν περάσει από την περιοχή.

Όσοι τον είχαν δει να βρίσκεται δίπλα στα άλογά του μιλούσαν για μια σχεδόν βιωματική σχέση, που ξεπερνούσε την απλή ενασχόληση και άγγιζε τα όρια μιας σπάνιας σύνδεσης ανθρώπου και ζώου.

Παράλληλα, ήταν πάντα παρών στην κοινωνική ζωή του τόπου. Με αστείρευτη δύναμη και διάθεση συμμετείχε στις εκδηλώσεις του πανηγυριού του Αη-Συμιού, στο Μεσολογγίτικο Καρναβάλι και σε κάθε συλλογική δραστηριότητα που έφερνε κοντά τους ανθρώπους. Η παρουσία του ήταν συνώνυμη με το κέφι, τη ζεστασιά και τη συναδελφικότητα.

Πάνω απ’ όλα όμως, ο Ανδρέας νοιαζόταν για τους ανθρώπους. Του άρεσε να δίνει χαρά, να σκορπίζει αισιοδοξία και να κάνει όσους βρίσκονταν γύρω του να χαμογελούν. Ήταν ένας αυθεντικός λαϊκός άνθρωπος, αγαπητός σε όλους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Ειλικρινά, πολλοί από εμάς θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι αυτή η είδηση είναι ακόμη μία από τις γνωστές του φάρσες. Ότι κάπου θα εμφανιστεί ξανά με εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελο, έτοιμος να πει μια κουβέντα και να σκορπίσει γέλιο.

Δυστυχώς, αυτή τη φορά δεν είναι έτσι.

Το Μεσολόγγι αποχαιρετά έναν από τους πιο αγαπητούς ανθρώπους του. Έναν άνθρωπο που κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά του όχι μέσα από αξιώματα ή τίτλους, αλλά μέσα από την καθημερινή του παρουσία, την καλοσύνη του και την αγάπη που πρόσφερε απλόχερα σε όλους.

Καλό ταξίδι, Ανδρέα.

Θα σε θυμόμαστε πάντα χαμογελαστό, όπως ακριβώς έζησες.