Η Διακοσιοστή Επέτειος της Εξόδου δεν είναι υπόθεση εντυπώσεων,

αλλά συλλογικής ευθύνης και σοβαρότητας.

Η έναρξη των εορτασμών της Διακοσιοστής Επετείου της Εξόδου του Μεσολογγίου δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει συζητήσεις. Όχι μόνο για τις επιλογές και τον τόπο της πρώτης εκδήλωσης, αλλά κυρίως για το πώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα το βάρος και το νόημα ενός γεγονότος που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της πόλης.

Η Έξοδος δεν είναι μια ακόμη τοπική επέτειος. Είναι ένα ιστορικό γεγονός παγκόσμιας ακτινοβολίας, μια πράξη ακραίας θυσίας που μετατράπηκε σε σύμβολο ελευθερίας και ηθικής υπέρβασης.

Ταυτόχρονα, για το Μεσολόγγι, παραμένει βιωμένη μνήμη, πένθος και σιωπή. Όποιος αγνοεί είτε τη μία είτε την άλλη διάσταση, αδικεί την ιστορία.

Η επιλογή η επίσημη έναρξη να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα δεν ακυρώνει τον ιερό χαρακτήρα της Εξόδου, ούτε απομακρύνει το γεγονός, από τον φυσικό του τόπο.

Αντίθετα, κατά την άποψή μας, επιχειρεί να θέσει την Επέτειο στο επίπεδο που της αρμόζει: ως εθνικό και διεθνές γεγονός.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «πού» έγινε η πρώτη εκδήλωση, αλλά αν το συνολικό επετειακό αφήγημα θα σταθεί στο ύψος της ιστορίας.

Η δημόσια συζήτηση, ωστόσο, κινδυνεύει όταν περιορίζεται σε εύκολες εντυπώσεις, αποσπασματικές εικόνες ή συγκρίσεις που αγνοούν τα πραγματικά δεδομένα.

Η αποτίμηση μιας εκδήλωσης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη, οι αντικειμενικές συνθήκες –όπως οι ακραίες καιρικές συνθήκες της ημέρας– δεν συμβάλλει σε ουσιαστικό διάλογο, αλλά σε θόρυβο.

Η Διακοσιοστή Επέτειος δεν προσφέρεται ούτε για πρόχειρους πανηγυρισμούς, ούτε για στείρα αμφισβήτηση.

Απαιτεί σοβαρότητα, συνέπεια και καθαρό σχέδιο. Απαιτεί, κυρίως, να αποφευχθεί ο κίνδυνος της εσωστρέφειας και της μονοδιάστατης ανάγνωσης ενός γεγονότος που από τη φύση του υπήρξε οικουμενικό.

Το Μεσολόγγι δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Έχει, όμως, ευθύνη: να τιμήσει την ιστορία του χωρίς να τη μικραίνει και χωρίς να τη φυλακίζει στο παρελθόν.

Η Έξοδος δεν ανήκει στο χθες. Μας κρίνει στο σήμερα.

 

Υ.Γ. Σε έναν επετειακό κύκλο με δεκάδες εκδηλώσεις, οι οργανωτικές αστοχίες δεν είναι απλώς πιθανές· είναι αναμενόμενες.

Μια τέτοια αστοχία σημειώθηκε και στην εναρκτήρια εκδήλωση, όταν ο δήμαρχος ανέβηκε στο βήμα χωρίς να έχει μαζί του την ομιλία του.

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, δεν είναι οι ατέλειες, αλλά η εμμονή σε αυτές. Γιατί όταν μένουμε στο «δέντρο», κινδυνεύουμε να χάσουμε το «δάσος» της ιστορικής στόχευσης και του ουσιαστικού νοήματος της Διακοσιοστής Επετείου.