Γράφει η Διονυσία Σαμαντά
Πρόεδρος Εργαστηρίου “ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ”
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς:
«Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!
Ν. Καζαντζάκης
Ως «κάθαρση» σε αρχαία τραγωδία εκείνη η νύχτα της ηρωικής εξόδου του Μεσολογγίου εξάγνισε τους Έλληνες από το πάθος της διχόνοιας και τα μίση των εμφυλίων πολέμων αλλά και ως «δάδα» φώτισε τις συνειδήσεις του χριστιανικού κόσμου.
Με δέος προσεγγίζουμε την Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου καθώς προβάλλει μέσα από το φωτοστέφανο της ηρωικής θυσίας της εξόδου, όσα χρόνια και αν περάσουν.
Θυσία που έγινε φάρος για την κατοπινή πορεία του Γένους μας. Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός ξεσήκωσε ένα κύμα ενθουσιασμού, συμπάθειας και ανθρωπισμού και μετέτρεψε την εχθρική ως τότε στάση της Ευρώπης έναντι των Ελλήνων σε κατανόηση και έμπρακτη συμπαράσταση.
Οι λαοί της Ευρώπης αφυπνίστηκαν και μπήκαν στη θέση των υπόδουλων Ελλήνων, ένοιωσαν τον πόνο τους και τον αγώνα τους για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.
Η κοινή γνώμη αντέδρασε και δημιούργησε μια έντονη φιλελληνική δράση, που είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του αγώνα.
Η φετινή επέτειος των 200 χρόνων από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου, όπως και κάθε επέτειος, είναι αφορμή για αναστοχασμό. Μας παρακινεί να σκεφτούμε ότι τίποτα δεν χαρίζεται και όλα κατακτιούνται με αγώνες και θυσίες.
Η μεγάλη αυτή επέτειος γίνεται αφορμή και εμείς, εδώ στο Εργαστήρι, να ανατρέξουμε στο δικό μας παρελθόν και να αναλογιστούμε τους αγώνες που έκαναν και τις θυσίες που υπέστησαν οι αδύναμοι συνάνθρωποί μας με αναπηρία για να πετύχουν τη δική τους «ηρωική» έξοδο από τη σιωπή τους. Σιωπή που βίωναν χρόνια κλεισμένοι στα σπίτια τους, απόμακροι, απόκοσμοι και παραγκωνισμένοι.
Να ανατρέξουμε και στους συνεχείς αγώνες που δόθηκαν για την άρση του στίγματος και την μετατροπή της απόρριψης σε αποδοχή.
Αγώνες για μια κοινωνία ανεκτική, χωρίς αποκλεισμούς, αγώνες για πλήρη κοινωνική και ισότιμη πρόσβαση σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας, χωρίς εμπόδια και διακρίσεις. Μάχες για να κατακτήσουν τα αυτονόητα: τις διαχρονικές πανανθρώπινες αξίες της ατομικής ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και του σεβασμού στο πρόσωπό τους.
Με αφορμή αυτή την επέτειο αναζητούμε και εμείς, ως Εργαστήρι, ως φορέας κοινωνικής μέριμνας, το μέλλον μας σε ένα κόσμο ασταθή, συνεχών αλλαγών και υπονόμευσης των αυτονόητων. Αυτό σημαίνει επιστροφή των ατόμων αυτών στη σιωπή, στο σκοτάδι.
Με γνώμονα τις ανάγκες των εκπαιδευομένων μας στα Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας και των φιλοξενουμένων στις Στέγες μας, ενισχύουμε συστηματικά τις δυνατότητές μας με υποστηρικτικά εργαλεία και καινοτόμες μεθόδους, ανανεώνουμε τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα με στόχο την ανάδειξη των δεξιοτήτων τους.
Οι άνθρωποί μας, οι εργαζόμενοι, με την θεωρητική κατάρτιση και με την εμπειρία που διαθέτουν προσφέρουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες με τον επαγγελματισμό και την αφοσίωση που τους χαρακτηρίζει.
Αναλογιζόμαστε την ανάγκη της συνέχειας. Μας απασχολεί ένα καλύτερο μέλλον για τους νέους του Εργαστηρίου μας.
Σ’ έναν κόσμο που δονείται από τη βία και τους πολέμους, σ’ έναν κόσμο που η ανθρωπότητα δοκιμάζεται, στρέφουμε τη ματιά μας στο ένδοξο παρελθόν μας από όπου αντλούμε δύναμη να κάνουμε τη δική μας έξοδο στην πρόοδο.
