Κανινιας ΣπυροςΓράφει ο Παναγιώτης Ε. Πουλής Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Θράκης – Συγγραφέας Το Μεσολόγγι έχασε ένα άξιο τέκνο της, έναν άνθρωπο με ευγενή αισθήματα, αγάπη και καλοσύνη, έναν ευπατρίδη δικαστή, έναν άξιο επιστήμονα με άριστη νομική παιδεία, άψογο δικαστικό ύφος που λάμπρυνε τη δικαιοσύνη. Ο Σπύρος Κανίνιας, εκλεκτή προσωπικότητα με άψογη συμπεριφορά ανέβηκε τη δικαστική ιεραρχία αξιοπρεπώς και εξελίχθηκε μέχρι το βαθμό του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Διακρινόταν για την κατάρτισή του ως δικαστικός λειτουργός, την εργατικότητά του, τις παρεμβάσεις του, τα σχόλιά του στις αποφάσεις, τις γνωμοδοτήσεις του και την πολύτιμη προσφορά του στη Δικαιοσύνη, την οποία υπηρέτησε με πάθος επί 39 συναπτά έτη. Οι απόψεις του ήταν πάντα σεβαστές. Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους συναδέλφους του, οι οποίοι αναγνώριζαν το έργο του. Έλαβε μέρος σε σημαντικές και πολυτάραχες δίκες, όπως αυτή των πρωταιτίων του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 .   Το Μεσολόγγι θρηνεί το χαμό του και έγινε πιο φτωχό . Ήταν η πατρίδα του, η γενέτειρά του, ήταν ο φάρος μιας ολόκληρης πορείας στο διάβα της ζωής του, που τον ανέθρεψε με τα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, τα οποία διατήρησε μέχρι το τέλος της μάταιης αυτής ζωής. Η αγάπη του για την ιδιαίτερη πατρίδα του ήταν ξακουστή , ήταν άγγιγμα ψυχής. Το πολύπλευρο συγγραφικό του έργο, βιβλία, μελετήματα, άρθρα, στόχευε πάντα το Μεσολόγγι, την ιστορία του, τη λιμνοθάλασσά του, τις ομορφιές του, αυτήν την ξεχασμένη σήμερα πόλη. Με τον άψογο γραπτό και προφορικό του λόγο διέδιδε και εξυμνούσε την ιστορία του στα πέρατα της Οικουμένης. Οι διαλέξεις του, με κύριο κατά κανόνα θέμα την ιδιαίτερη πατρίδα του, άφηναν άφωνο το ακροατήριό του. Η Ακαδημία Αθηνών αναγνώρισε το έργο του και τον τίμησε με έπαινο για «την ενασχόλησή του με την προβολή της δόξας της πόλης του Μεσολογγίου». Στο ταξίδι του για την αιωνιότητα, το άπειρο, το θείο, την αιώνια γαλήνη θα τον συνοδεύει η μνήμη γι’ αυτά που έκανε για τη γενέτειρά του, το Μεσολόγγι που τόσο λάτρευε και αγαπούσε. Αιωνία σου η μνήμη και ευλογημένο το μεσολογγίτικο χώμα που σε σκεπάζει.