Μια φορά και ένα καιρό στο πίσω κάθισμα ενός  αυτοκινήτου καθόνταν αναπαυτικά οι τότε Αρχές του τόπου. Επέστρεφαν στη Μικρή μας Πόλη με την Μεγάλη Ιστορία από τα εγκαίνια μουσείου, προϊόν της επίμονης, άοκνης προσπάθειας ενός ζευγαριού πραγματικών, ανιδιοτελών ΠΟΛΙΤΩΝ (κ. Διορθωτά προσοχή Κεφαλαία!), που όμοιό του δεν υπάρχει σε όλη την επικράτεια, στημένο στο φυσικό χώρο τού αντικειμένου του, στις Αλυκές .

Το Μουσείο Άλατος. Ένα κόσμημα!

Ήταν πολύ ωραία εκδήλωση, συγκινητική, στον όμορφο αυτό χώρο την ώρα του Καλοκαιρινού δειλινού. Δυστυχώς δεν είχε κόσμο λόγω του ότι εκείνα τα παλιά χρόνια είχε πέσει μια επιδημία με φοβερή μεταδοδικότητα και δεν επιτρέπονταν οι συγκεντρώσεις πολλών ατόμων.

Να φανταστείτε ότι όλοι φορούσαν μάσκα χειρουργική και χαιρετούσε ο ένας τον άλλον ακουμπώντας τους αγκώνες τους.

Αφού τελείωσε η  τελετή, ήπιαν το ποτάκι τους εξέφρασαν τις ευχαριστίες και τα συγχαρητήρια στους δημιουργούς μη μπορώντας να κρύψουν την συγκίνηση τους έπεσε και η σχετική συζήτηση για τα γεγονότα της εποχής και κατά τις δέκα, νύχτα πλέον φώναξαν τον Στέλιο, τον όδηγό τους, και , οι αρχές, ο Κώστας  και ο Νεκτάριος αναχώρησαν παίρνοντας τον υπέροχο δρόμο των 5 χιλιομέτρων μέσα στη λιμνοθάλασσα που οδηγεί στο κέντρο.

Κώστα” έσπασε τη σιωπή ο Νεκτάριος “Πολύ σκοτάδι αδερφέ μου, Καμένες είναι οι λάμπες; Γιατί δεν τις αλλάζεις, Είναι κρίμα ο δρόμος που οδηγεί στο διαμάντι που εγκαινιάσαμε να είναι σε τέτοια μαύρη μαυρίλα. Είναι ντροπή μας”.

Δεν φταίω εγώ Νεκτάριε” απάντησε ο Κώστας “Δικός σου είναι ο δρόμος έσυ έχεις την ευθύνη να τον φωτίσεις,”

Τι λες ρε παιδί μου. Δεν μου είπες τίποτα” είπε ο άλλος κοιτάζοντας  από το παράθυρο προσπαθώντας να δει έξω.

Σταμάτα!” φωνάζει σε μια στιγμή στον Στέλιο, τον οδηγό. “Κάνε λίγο πίσω”.

Έβγαλε το κεφάλι του έξω από το παράθυρο και ρώτησε. “Τι είναι αυτό που  κρέμεται κουλουριασμένο πάνω στην κολώνα;”

Κομμένο καλώδιο κύριε Νεκτάριε” είπε ο Στέλιος που είχε βγει από το αμάξι και έλεγχε την κατάσταση.

Πρέπει να κάνουμε κάτι Νεκτάριε οπωσδήποτε. Άσε που υπάρχει και το προηγούμενο όπου ο προκάτοχός μου, ο Νίκος ντε, όταν διαμαρτυρήθηκαν πολίτες για το ίδιο πρόβλημα, την επόμενη μέρα το απεκατέστησε έστω και προσωρινά”.

Άκου Κώστα θε πούμε ότι θέλει εργολαβία κλπ και μέχρι τότε άλλαξε μια δυο λάμπες έτσι ότι κάναμε κάτι και βλέπουμε”.

Έχεις δίκιο Νεκτάριε. Δεν θα μας κρεμάσουν τα κουδούνια για δέκα λάμπες. Δέκα κολολάμπες!

Εντάξει έγινε. Πάμε στο Μονόματο για ψαράκι;

Μέσα. Πιστεύω να έχει καλές λάμπες εκεί μη καταπιούμε και κανένα κόκκαλο!

Χα! Χα!”.

Αυτά συνέβησαν τότε, παλιά. Πρίν τα έργα που άλλαξαν τον δρόμο προς τις Αλυκές,

Και τότε στα σκοτάδια το φωτισμένο μουσείο ήταν ορατό από μακριά σκορπώντας το  αυτόφωτό του στις καρδιές μας.

(Τα τα πρόσωπα του κειμένου είναι εντελώς φανταστικά  και κάθε συσχέτιση με πραγματικά είναι εντελώς συμπτωματική)

 

                                                                                                                   Απόστολος Ν. Αλετράς

                                                                                                                      Αύγουστος  2147