“Όχι! Όχι!” Ανέκραξε ο Καίσαρ στη Σύγκλητο.

“Το αποφάσισα αμετάκλητα.  Θα επισκευάσω τον ποδηλατόδρομο και τον πεζόδρομο προς την Tourlidium, που όμοιος του αλλού δεν υπάρχει, έστω αν σε λίγο καιρό αρχίσει η κατασκευή της Νέας Αππίας.

Τρεις καμάρες είναι όλες και όλες και μάλιστα η IV δεν θέλει και πολλά γιατί είναι τσιμεντένια.

Έχουμε γίνει redicolum της Νέας Ρώμης των Ανατολικών.

Μα τον Δία. Δεν θα με σταματήσει τίποτα. Ούτε ο Farmakius Patreus. Δεν θέλω άλλα θυσιαστήρια-ναϊσκους που να θυμίζουν νέα δυστυχήματα. Περπατούν ηλικιωμένοι και ποδηλατούν μειράκια. ALEA JACTA EST.

Ο κύβος ερρίφθη. Έχουμε εκτεθεί ήδη στην Cleopatra του 1821 και στον Alexius.”

Οι συγκλητικοί άρχισαν να φωνάζουν διαμαρτυρόμενοι. “Quo Vadis Καίσαρ; Το έχασες τελείως;”

Αυτό που σας λέω. Δεν πάει να είναι και ο Hannibal ante Portas. Είπα και τελείωσε. Και μη ξεχνάτε et preterea censeo Carthago delenda est

E! Εκείνη στην στιγμή με ξύπνησε ο προστάτης μου. Όνειρο ζούσα. Είπα και ´γω. Κάθε Ιούνιο εδώ και πολλά χρόνια τα ίδια γράφω, αλλά πάντα κάποιος άλλος φταίει. Δεν πειράζει.

Τα όνειρα δεν κοστίζουν τίποτα. Ο κυρ Αντώνης του Χατζιδάκι με κρασί πολύ “βιάζεται να πάει να κοιμηθεί γιατί το βράδυ στα όνειρά του θέλει να θυμηθεί ό,τι ποτέ του δεν έζησε, μες στο ονείρό του ζει”.

Υ.Γ.: Ροζέ από Αμπλιανη ήταν το κρασί χθές το βράδυ.

Απόστολος Ν. Αλετράς