Γράφει ο Μάριος Παπαθεοδώρου, Δικηγόρος Μεσολογγίου

Είναι γνωστή η δυσανεξια των κυβερνώντων για κάθε τι καινούργιο και προοδευτικό (εν έτει 2020), που να ξεφεύγει από τον συντηρητισμό προηγούμενων δεκαετιών (τουλάχιστον από την 10ετία του 1960) που είχε παγιωθεί ένα απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα,στα μέτρα τού μετεμφυλιακού κράτους,με κύριο ιδεολόγημα το γνωστό τρίπτυχο «ΕΛΛΑΣ-ΕΛΛΗΝΩΝ–ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ»,με ότι αυτό σήμαινε για την ορθή και ουσιαστική μόρφωση και διαπαιδαγώγηση τών νέων.

Σήμερα με τις απαράδεκτες τροπολογίες τής κ. Κεραμεως, εκτός από την απαράδεκτη υποβάθμιση γνωστικών αντικειμένων (κοινωνικών επιστημών,καλλιτεχνικών μαθημάτων κλπ), επανέρχεται και η επαίσχυντη αναγραφή τής διαγωγής (!!) των μαθητών-τριών στούς τίτλους σπουδών, μέ την αξιολόγηση τής συμπεριφοράς τους εντός και εκτός σχολείου….καί μάλιστα «με πράξεις ή παραλείψεις».

Αναγραφή πού είναι αναμφισβήτητα βέβαιο ,ότι δεν εξυπηρετεί κάποιο θεμιτό και νόμιμο σκοπό,που αφορά το δημόσιο συμφέρον και την κοινωνία : οι τίτλοι σπουδών είναι λογικό, ως δημόσια έγγραφα να πιστοποιούν, να αποδεικνύουν την ολοκλήρωση κάποιων σταδίων εκπαίδευσης και τίποτε παραπάνω.

Τώρα πλέον οι τίτλοι σπουδών, δεν θα θεωρούνται μόνο αποδεικτικά έγγραφα φοίτησης και περαίωσης σπουδών,αλλά θα δημοσιοποιούν χωρίς κανένα νόμιμο δικαίωμα προσωπικά δεδομένα των μαθητών,σε αντίθεση με τις ρυθμίσεις του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων,με απροσδιόριστες συνέπειες (οικογενειακες και κοινωνικές) για τον κατοχό τους,που θα πορεύεται με αρνητικό πρόσημο σε ολη την μετέπειτα ζωή του,αφού η «καλή» ή η «μεμπτή» διαγωγη,αντί της «εξαιρετικής» θα οδηγεί μοιραία στην διά βίου καχυποψία, τόν ανεπίτρεπτο στιγματισμό και την δυσμενή αξιολόγηση των νέων σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητά τους.Και σάν μήν εφτανε αυτό εχουμε καί τήν επαναφορά ως ……. σύγχρονου(!!) εκπαιδευτικού μέτρου-συνετισμού, τίς πολυημερες αποβολες.

Τίς παραπάνω ρυθμίσεις το Υπουργείο στήν αιτιολογική έκθεση τις θεωρεί…..«αμιγώς παιδαγωγικά μέτρα,πού συνάδουν με τον παιδευτικό ρόλο του σχολείου » !!!. Και βέβαια συνάδουν με τόν «παιδευτικό» ρόλο τού σχολείου, αλλά όχι με την αρχαιοελληνική σημασία τού όρου,αλλά με την τρέχουσα σημερινή σημασία του,δηλαδή της τρομοκράτησης, της καταπίεσης,του εκφοβισμού και της εξάρτησης του μαθητή από κάθε συντηρητικό,προβληματικό και εμμονικό μέλος του πειθαρχικού συμβουλίου , που θα καλείται να κρίνει με τά δικαά του κριτήρια ,όχι μόνο την σχολική, αλλά και την εξωσχολική συμπεριφορά των παιδιών μας και τίς τυχόν ….παρεκκλίσεις της και με «πράξεις ή παραλείψεις» (!!!) .

Για την σωστή ανατροφή και συμπεριφορά των παιδιών μας, υπεύθυνοι είμαστε οι γονείς πού θα υποστούμε και τις τυχόν αρνητικές συνέπειες και κανένα πειθαρχικό συμβούλιο ή υπουργική απόφαση,δεν μπορεί να υποκαταστήσει το ρόλο αυτό .Είναι προφανές, ότι επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ότι η σοβαρότητα απέχει πολύ λίγο από την γελοιότητα,αλλά και την γνωστή ρήση ότι η βλακεία είναι προφανώς ανίκητη.

Η γενιά μου στην ιστορική «ΠΑΛΑΜΑΙΚΗ» (δεκαετία τού ’70 και μεταπολίτευση) βίωσε – ευτυχώς τίς τελευταίες – αντιεκπαιδευτικές, αντιδημοκρατικές (έως φασίζουσες) συμπεριφορές του «παιδαγωγικού» ρόλου του σχολείου και κάποιων καθηγητών,με διώξεις,αποβολές,με την διαγωγή «κοσμία» για ασήμαντες αιτίες για εξωσχολικές,πλήν φυσιολογικές συμπεριφορές (κινηματογράφος,παραβίαση βραδινής απαγόρευσης κυκλοφορίας μετά τις 9 κλπ) αλλά και ατομικές στάσεις πού αφορούσαν την προσωπικότητα και τά πιστεύω τού κάθε μαθητή, όπως ή άρνηση να παρελάσει,ή άρνηση τού υποχρεωτικού εκκλησιασμού και τού κατηχητικού,οι διαμαρτυρίες μέ αποχές και πορείες ,η δημοσιοποίηση των πολιτικών του απόψεων κ.λ.π.

Είναι βέβαιο ότι η υπουργός και οι αρμόδιοι «παιδαγωγοί» τού Υπουργείου,δεν μπορούν να αντιληφθούν ,ότι μια σύγχρονη κοινωνία πού θέλει να προχωρήσει μπροστά, πρέπει να δίνει ουσιαστική μόρφωση και τον απαραίτητο πνευματικό εξοπλισμό στούς μαθητές,να έχει πρώτιστο μέλημά της τήν ανάδειξη υπεύθυνων και δημοκρατικών πολιτών πού θα μπορούν να αντιμετωπίσουν κριτικά την κοινωνία με την ενεργό συμμετοχή τους σε ολες τις εκφάνσεις τής δημόσιας ζωής,πού θα συνεργάζονται χωρίς αγκυλώσεις καί εμμονές με τούς συνανθρώπους τους, σεβόμενοι την διαφορετικότητα τού καθενός, τις διαφορετικές θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις,καί θα αγωνίζονται πάντα για μια καλύτερη κοινωνία.

Αλλά ίσως να ισχύει αυτό πού είχε πεί – ο κάθε άλλο παρά αριστερός – μέγας Μάνος Χατζηδάκις : «….δεν είναι συμφέρον κανενός κράτους νά παρέχει ουσιαστική παιδεία ,να δημιουργεί ελεύθερους πολίτες,γιατι τελικά ειναι επικίνδυνοι για το ίδιο τό κράτος…».